Pięćdziesiątego dnia po swoim zmartwychwstaniu Pan Jezus zesłał Ducha Świętego na Maryję i Apostołów zgromadzonych w Wieczerniku, wypełniając tym samym swoją obietnicę: „Gdy przyjdzie Duch Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie” (J 15, 26). W dniu Pięćdziesiątnicy Kościół, ożywiony Duchem Świętym, rozpoczyna przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu wszystkim narodom.

Zielone Świątki, bo tak brzmi popularna nazwa niedzielnej uroczystości, to jedno z najstarszych świąt Kościoła, obchodzone już w czasach apostolskich. Dzień ten posiadał wtedy praktycznie tę samą rangę, co uroczystość Paschy. W pierwszych wiekach w wigilię tego święta udzielano chrztu katechumenom. W średniowieczu istniał zwyczaj rzucania z sufitu kościoła, w trakcie odprawiania Mszy świętej, róż i innych kwiatów symbolizujących dary Ducha Świętego. W bazylikach i katedrach w czasie uroczystości wypuszczano z klatek gołębie: symbol Ducha Świętego.

Kościół przypomina, że Pięćdziesiątnica jest wypełnieniem i zakończeniem Świąt Paschalnych. Duch Święty – Nowe Życie w Chrystusie – był celem całej działalności Chrystusa. Zgodnie z obietnicą, po wywyższeniu Chrystusa na drzewie krzyża, gdy dostęp do Ojca został otwarty, a dziecięctwo Boże stało się rzeczywistością, posłany zostaje Duch Ojca i Syna, by prowadził dalej dzieło Jezusa.

3 maja obchodzimy Uroczystość NMP Królowej Polski. Maryja jest Królową narodu polskiego. Teologiczne uzasadnienie tytułu „Królowej” pojawi się w XVII wieku po zwycięstwie odniesionym nad Szwedami i cudownej obronie Jasnej Góry, które przypisywano wstawiennictwu Maryi. Wyrazicielem tego przekonania Polaków stał się król Jan Kazimierz, który 1 kwietnia 1656 roku w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej obrał Maryję za Królową swoich państw, a Królestwo Polskie polecił jej szczególnej obronie.

Choć ślubowanie Jana Kazimierza odbyło się przed obrazem Matki Bożej Łaskawej we Lwowie, to jednak szybko przyjęło się przekonanie, że najlepszym typem obrazu Królowej Polski jest obraz Pani Częstochowskiej. Koronacja obrazu papieskimi koronami 8 września 1717 roku ugruntowała przekonanie o królewskości Maryi. Była to pierwsza koronacja wizerunku Matki Bożej, która odbyła się poza Rzymem. Warto dodać, że Jan Kazimierz nie był pierwszym, który oddał swoje państwo w szczególną opiekę Bożej Matki. W roku 1512 gubernator hiszpański ogłosił Matkę Bożą szczególną Patronką Florydy. W roku 1638 król francuski, Ludwik XIII, osobiście i uroczyście ogłosił Matkę Bożą Wniebowziętą Patronką Francji, a Jej święto 15 sierpnia ustanowił świętem narodowym.

Dnia 31 października 1943 roku papież papież Pius XII dokonał poświęcenia całej rodziny ludzkiej Niepokalanemu Sercu Maryi. Zachęcił równocześnie wielki papież, aby tegoż aktu oddania się dopełniły wszystkie chrześcijańskie narody. Episkopat Polski uchwalił, że w niedzielę 7 lipca 1946 roku aktu poświęcenia dokonają wszystkie katolickie rodziny polskie; dnia 15 sierpnia – wszystkie diecezje, a dnia 8 września tegoż roku cały naród polski. Na Jasnej Górze zebrało się ok. miliona pątników z całej Polski. W imieniu całego narodu i Episkopatu Polski akt ślubów odczytał uroczyście kardynał August Hlond.

Dnia 3 maja 1966 roku prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński, w obecności Episkopatu Polski i tysięcznych rzesz oddał w macierzyńską niewolę Maryi, za wolność Kościoła, rozpoczynające się nowe tysiąclecie Polski. W 1962 r. Jan XXIII ogłosił Maryję Królowę Polski główną patronką kraju i niebieską Opiekunką naszego narodu.

Maj jest miesiącem w sposób szczególny poświęconym Matce Najświętszej. To właśnie w tym miesiącu wierni gromadzą się na nabożeństwach maryjnych gdzie śpiewana jest litania loretańska. Kościół najpiękniejszy miesiąc poświęca Tej, która była najpiękniejszym Kwiatem ziemi.

Miesiąc ten obfituje w wielość świąt ku czci Matki Boskiej: Maryi Królowej Polski (3.05.), Najświętszej Maryi Panny Matki Łaski Bożej (7.05.), Najświętszej Maryi Panny Fatimskiej (13.05.), Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła (16.05.), Najświętszej Maryi Wspomożycielki Wiernych (24.05.), Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (31.05.).

Kult maryjny jest w Polsce szczególnie pielęgnowany. Maryja jest Królową Polski. Do Niej uciekał się zawsze uciśniony naród. Jej przyrzekał podczas Ślubów Jasnogórskich prawość i wierność w czasach komunistycznego zniewolenia. Maryja odgrywa w Kościele bardzo ważną rolę. „Wypowiadając Fiat (Niech się stanie) w chwili Zwiastowania i dając swoje przyzwolenie na misterium Wcielenia, współdziałała już w całym dziele, jakie miał wypełnić Jej Syn. Jest Ona Matką wszędzie tam, gdzie On jest Zbawicielem i Głową Mistycznego Ciała” – czytamy w Katechizmie Kościoła Katolickiego. „Wierzymy, że Najświętsza Boża Rodzicielka, Nowa Ewa, Matka Kościoła, kontynuuje w niebie swoją macierzyńską rolę wobec członków Chrystusa” – pisał papież Paweł VI w „Wyznaniu wiary Ludu Bożego”.

Maryja w sposób najdoskonalszy urzeczywistnia postawę pełnego zawierzenia się Bogu i zaufania Jego Słowu. „Oto ja, służebnica Pańska, niech mi się sanie według twego słowa!” (Łk 1,38) – odpowiedziała wysłannikowi niebios i przystąpiła do wielkiego dzieła Bożego, jakim było przyjście na świat Jezusa. Maryja nieustannie trwała u boku swego Syna. Była z Nim w Kanie Galilejskiej, gdzie innym przykazała Go słuchać; była z Nim podczas Jego męczeńskiej drogi, gdy na swych barkach dźwigał grzechy świata, wreszcie stała jako Matka Boleściwa pod krzyżem i współcierpiała ze Zbawicielem. I nawet wówczas w swej wierze się nie zachwiała. „Gdy modlimy się do Niej, wraz z Nią łączymy się z zamysłem Ojca, który posyła swego Syna dla zbawienia wszystkich ludzi. Podobnie jak umiłowany uczeń, przyjmujemy do siebie Matkę Jezusa, która stała się Matką wszystkich żyjących. Możemy się modlić się z Nią i do Niej. Modlitwa Kościoła jest jakby prowadzona przez modlitwę Maryi. Jest z Maryją zjednoczona w nadziei” – poucza nas Katechizm Kościoła Katolickiego.

Maryja jest naszą Matką. Któż inny lepiej zrozumie swoje dzieci, jak nie własna matka? Jej możemy się całkowicie zawierzyć. Jej zawierzył się Jan Paweł II. Zachęcamy do wzięcia udziału w pięknych nabożeństwach majowych ze śpiewem litanii loretańskiej. W naszej parafii nabożeństwo majowe jest codziennie o godzinie 17:30.

Święto Miłosierdzia obchodzone jest w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, czyli II Niedzielę Wielkanocną, zwaną obecnie Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Wpisał je do kalendarza liturgicznego najpierw Franciszek kard. Macharski dla archi- diecezji krakowskiej (1985), a potem niektórzy biskupi polscy w swoich diecezjach. Na prośbę Episkopatu Polski Ojciec Święty Jan Paweł II w 1995 roku wprowadził to święto dla wszystkich diecezji w Polsce. W dniu kanonizacji Siostry Faustyny 30 kwietnia 2000 roku Papież ogłosił to święto dla całego Kościoła. 

Inspiracją  dla ustanowienia  tego święta  było pragnienie  Jezusa, które przekazała Siostra Faustyna. Pan Jezus powiedział do niej: Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299).Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła  miłosierdzia  Mojego.  Która dusza  przystąpi  do  spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski (Dz. 699). W wielu objawieniach Pan Jezus określił nie tylko miejsce święta w kalendarzu liturgicznym Kościoła, ale także motyw i cel jego ustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia oraz wielkie obietnice. Największą z nich jest łaska „zupełnego odpuszczenia win i kar” związana z Komunią świętą przyjętą w tym dniu po dobrze odprawionej spowiedzi (bez przywiązania do najmniejszego grzechu), w duchu nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, czyli w postawie ufności wobec Boga i czynnej miłości bliźniego. Jest to – jak tłumaczy ks. prof. Ignacy Różycki – łaska większa od odpustu zupełnego.Ten polega bowiem tylko na darowaniu kar doczesnych należnych za popełnione grzechy, ale nie jest nigdy odpuszczeniem samychże win. Najszczególniejsza łaska jest zasadniczo również większa niż łaski 6–ciu sakramentów z wyjątkiem sakramentu chrztu: albowiem odpuszczenie wszystkich win i kar jest tylko sakramentalną łaską chrztu świętego. W przy- toczonych zaś obietnicach Chrystus związał odpuszczenie win i kar z Komu- nią świętą przyjętą w święto Miłosierdzia, czyli pod tym względem podniósł ją do rzędu „drugiego chrztu”. Przygotowaniem do tego święta ma być nowenna polegająca na odmawianiu przez 9 dni, poczynając od Wielkiego Piątku, Koronki do Miłosierdzia Bożego. Święto Miłosierdzia Mojego wyszło z wnętrzności [Moich] dla pociechy świata całego (Dz. 1517) – powiedział Pan Jezus do Siostry Faustyny.

Święto  Miłosierdzia  ma   najwyższą rangę pomiędzy wszystkimi formami kultu Miłosierdzia Bożego ze względu na wielkość obietnic i miejsce w liturgii Kościoła. Po raz pierwszy Pan Jezus mówił o pragnieniu  ustanowienia  tego  święta w Płocku, gdy przekazywał swą wolę co do powstania obrazu: Ja pragnę – mówił w lutym 1931 roku do Siostry Faustyny – aby było Miłosierdzia święto. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, żeby był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ta niedziela ma być świętem Miłosierdzia (Dz. 49). W następnych latach Pan Jezus powracał do tej sprawy w kilkunastu objawieniach, w których  nie tylko  określił miejsce  tego  święta w kalendarzu liturgicznym, ale także podał przyczynę jego ustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia oraz łaski do niego przywiązane.

Wybór pierwszej niedzieli po Wielkanocy nie jest przypadkowy – na ten dzień przypada bowiem oktawa Zmartwychwstania Pańskiego, które wieńczy obchody Misterium Paschalnego Chrystusa. Ten okres w liturgii Kościoła wyraźniej niż pozostałe ukazuje tajemnicę miłosierdzia Bożego, która najpełniej została objawiona właśnie w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Ustanowienie święta Miłosierdzia Bożego w bezpośrednim sąsiedztwie  liturgii  męki  i  zmartwychwstania  Chrystusa  podkreśla  źródło i motyw przeżywanych tajemnic wiary. Jest nim, oczywiście, miłosierdzie Boga. Inaczej mówiąc – nie byłoby dzieła odkupienia, gdyby nie było miłosierdzia Boga. Ten związek dostrzegła św. Siostra Faustyna, która w „Dzienniczku” napisała: Widzę, że złączone jest dzieło odkupienia z dziełem miłosierdzia, którego żąda Pan (Dz. 89).

Przygotowaniem do tego święta jest nowenna,  polegająca na odmawianiu przez 9 dni, poczynając od Wielkiego Piątku, Koronki do Miłosierdzia Bożego. W tej nowennie – obiecał Pan Jezus – udzielę duszom wszelkich łask (Dz. 796). Rozpowszechniona jest także nowenna do Miłosierdzia Boże- go zapisana w „Dzienniczku” św. Siostry Faustyny, w której każdego dnia przyprowadzamy do  Boga inną  grupę  dusz. Tę  nowennę można odmawiać z pobożności, ale nie można na niej poprzestać, ponieważ Pan Jezus pragnie, aby święto poprzedzała nowenna z Koronki do Miłosierdzia Bożego.

W dniu święta (pierwsza  niedziela po  Wielkanocy)  obraz  Miłosierdzia ma być uroczyście poświęcony i publicznie uczczony, a kapłani mają mówić kazania o miłosierdziu Bożym i budzić ufność w duszach. Wierni winni ten dzień przeżywać  z  czystym  sercem,  w  duchu  tego  nabożeństwa, a więc w postawie ufności wobec Pana Boga i miłosierdzia względem bliźnich.Pierwsza  niedziela  po  Wielkanocy  jest  świętem Miłosierdzia, ale musi być i czyn; i żądam czci dla Mojego miłosierdzia przez obchodzenie uroczyście tego święta i przez cześć tego obrazu (Dz. 742).

Pan Jezus powiedział,  że w tym  dniu otwarte są  wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski; niech się nie lęka zbliżyć do Mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako szkarłat (Dz. 699). W tym dniu wszyscy ludzie, nawet ci, którzy wcześniej nie mieli nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego i dopiero się nawracają, mogą uczestniczyć we wszystkich łaskach, jakie Pan Jezus na to święto przygotował. Jego obietnice dotyczą nie tylko łask nadprzyrodzonych, ale i doczesnych dobrodziejstw, których zakres nie został ograniczony. Ludzie ufający mogą prosić o wszystko dla siebie i innych, byleby przedmiot modlitwy zgodny był z wolą Bożą, czyli dobry dla człowieka w perspektywie wieczności. Łaski potrzebne do zbawienia są zawsze zgodne z wolą Bożą, bo Bóg niczego tak nie pragnie, jak zbawienia dusz, za które Jezus oddał swoje życie. Tak więc w święto Miłosierdzia wszystkie łaski i dobrodziejstwa są dostępne dla wszystkich ludzi i wspólnot, byleby o nie prosili z ufnością.

Dzienniczek św. s. Faustyny Kowalskiej

Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego jest najważniejszym chrześcijańskim świętem obchodzonym już od początków chrześcijaństwa. Uroczystość tą poprzedza Triduum Paschalne upamiętniające dni nowej Paschy, nowego przejścia: z męki Chrystusa zakończonej śmiercią krzyżową, aż do chwalebnego powstania z martwych. Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego rozpoczyna okres wielkanocny.

Okres ten rozpoczyna się Mszą Wigilii Paschalnej w Wielką Sobotę. Trwa on od wieczoru Wielkosobotniego aż do Uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Nie ma on sztywnie określonych ram czasowych, gdyż Wielkanoc jest świętem ruchomym, to znaczy nie ma stałej daty w naszym kalendarzu (tak jak to jest z Bożym Narodzeniem). Razem z Wielkanocą, wszystkie święta przypisane do tego okresu są ruchome. Data Wielkanocy zależna jest od cyklu księżyca. Zmartwychwstanie Pańskie jest obchodzone zawsze w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca (stąd zawsze w Wielkim Tygodniu księżyc jest w pełni). Oznacza to, że Wielkanoc wypada pomiędzy 22 marca a 25 kwietnia (włącznie). Daty tego święta oznacza się tym sposobem już od czasów Soboru Nicejskiego w 325 roku. Ta skomplikowana zasada jest w istocie przełożeniem na solarny w swej naturze kalendarz juliański konkretnej daty 14 nisan z religijnego kalendarza hebrajskiego, który jest kalendarzem lunarno-solarnym. Data 14 nisan wyznacza w kalendarzu hebrajskim początek święta Paschy, wokół którego działy się wydarzenia zbawcze. Zmartwychwstanie Pańskie jest najstarszym świętem jakie było obchodzone w Kościele. Okres wielkanocny charakteryzuje się białym kolorem szat liturgicznych, Ewangeliami o ukazywaniu się Zmartwychwstałego Mistrza Apostołom, krzyżem z czerwoną stułą i figurą Chrystusa Zmartwychwstałego, które są symbolami wielkanocnymi. Na początku tego okresu obchodzona jest oktawa wielkanocna, która trwa przez osiem dni od I Niedzieli Wielkanocnej. Charakterystycznymi świętami, przypadającymi w tym okresie są: Niedziela Miłosierdzia Bożego tzw. niedziela przewodnia – ustanowiona w 2000 roku przez bł. Jana Pawła II jako odpowiedź na żądanie Jezusa przedstawione św. siostrze Faustynie; w IV Niedzielę Wielkanocną obchodzi się niedzielę Dobrego Pasterza, w 40 dniu po zmartwychwstaniu obchodzona jest Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – ze względów duszpasterskich jej obchód jest przesunięty na niedzielę. Okres wielkanocny kończy się po 50 dniach Uroczystością Zesłania Ducha Świętego, kiedy to Kościół wspomina dzień, w którym na Apostołów został wylany Duch Święty.

Trwamy w okresie Wielkiego Postu. Jest to czterdziestodniowy okres przygotowania na najważniejsze święto naszej wiary – Zmartwychwstanie Chrystusa. W okresie tym mamy szczególnie zwrócić uwagę na własne uświęcenie. Kościół ku temu proponuje trzy praktyki wielkopostne: modlitwę, post i jałmużnę.

Okres Wielkiego Postu trwa od Środy Popielcowej do Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek wyłącznie. Wielki Post ma potrójny charakter: pokutny – jesteśmy wzywani do nawrócenia i pokuty, czyli do świadomego wyboru Chrystusa i Jego drogi wyznaczonej nam w Ewangelii i Bożych przykazaniach, szczególnie w przykazaniu miłości Boga i drugiego człowieka; chrzcielny – dla katechumenów jest to czas intensywnego przygotowania się (ostatni etap katechumenatu) do przyjęcia w Wigilię Paschalną sakramentów inicjacji chrześcijańskiej: chrztu, bierzmowania i Eucharystii, a dla ochrzczonych – do odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych; pasyjny (w liturgii od piątej niedzieli Wielkiego Postu) – przypominamy i w sposób duchowy uczestniczymy w tych wydarzeniach, które wiązały się z przejściem naszego Zbawiciela poprzez krzyż do chwały Zmartwychwstania.

Dawniej Wielki Post przeżywano nie tylko w Kościele, ale też we wspólnocie rodzinnej i sąsiedzkiej. W świadomości mieszkańców naszej dawnej Archidiecezji Wileńskiej okres Wielkiego Postu, jak też inne dni postne, miały znaczenie oczyszczające, umartwiające, przybliżające tajemnice wiary i przygotowujące do godnego obchodzenia świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Bardzo dokładnie wypełniano zalecenia wielkopostne i przykładnie poszczono przez cały ten czas.

Wielki Post określano jako czas tzw. „zakazany”, z tego też powodu ustawało wesołe życie towarzyskie. Rodzice i dziadkowie pilnowali, aby nie było muzyki, wesołych zabaw czy śpiewów. Dla pewności na czas postu chowano instrumenty muzyczne, żeby „nie kusiły”. Panował nastrój powagi i skupienia. Wierni brali udział w kościele w wielkopostnych nabożeństwach Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali, w rekolekcjach i obowiązkowo przystępowali do spowiedzi i Komunii wielkanocnej. Także w domu był to czas wspólnej modlitwy. W terenie wiejskim gromadzono się w określone dni w poszczególnych domach, czasami w remizie strażackiej, na wspólne nabożeństwo Gorzkich Żali czy też Drogi Krzyżowej. Pamiętano o dobrych uczynkach (jałmużnie).

Oczywiście nie cofniemy się do minionych czasów, nie ma takiej potrzeby. Jednakże można nawiązać do dawnej tradycji, rezygnując z wesołego życia towarzyskiego, głośnej muzyki. Zawsze potrzebne jest wyciszenie, chwile refleksji, zastanowienia się nad swoim życiem, postępowaniem. Daje ku temu sposobność okres Wielkiego Postu. Niech to będzie czas dobrych postanowień, robienia dobrych uczynków. Aktualny i bardzo potrzebny jest nasz udział w nabożeństwie Drogi Krzyżowej, Gorzkich Żali i rekolekcjach połączonych z przyjęciem sakramentu pokuty i pojednania.

Serdecznie zapraszamy do wspólnego pielgrzymowania. W tym roku w planach mamy następujące pielgrzymki:

• Pielgrzymka do Wilna, 1-3 marca 2013, koszt: 200 zł plus 60 €
  

POBIERZ PROGRAM PIELGRZYMKI

• Pielgrzymka do Włoch, 8-16 maja 2013, koszt: 1750 zł plus 80 €

Uroczystość Objawienia Pańskiego należy do pierwszych, które uświęcił Kościół. Na Wschodzie pierwsze jej ślady spotykamy już w III w. Tego właśnie dnia obchodził Kościół grecki święto Bożego Narodzenia, ale w treści znacznie poszerzonej: jako uroczystość Epifanii, czyli zjawienia się Boga na ziemi w tajemnicy wcielenia. Na Zachodzie uroczystość Objawienia Pańskiego datuje się od końca IV w. (oddzielnie od Bożego Narodzenia).

W Trzech Magach pierwotny Kościół widzi siebie, świat pogański, całą rodzinę ludzką, wśród której zjawił się Chrystus, a która w swoich przedstawicielach przychodzi z krańców świata złożyć Mu pokłon. Uniwersalność zbawienia akcentują także: sama nazwa święta, jego wysoka ranga i wszystkie teksty liturgii dzisiejszego dnia.

Ewangelista nie pisze o królach, ale o Magach. Ze słowem tym dość często spotykamy się w Starym Testamencie (Kpł 19, 21; 20, 6; 2 Krn 33, 6; Dn 1, 20; 2, 2. 10. 27; 4, 4; 5, 7. 11). Oznaczano tym wyrażeniem astrologów. Herodot, historyk grecki, przez Magów rozumie szczep irański. Ksantos, Kermodoros i Arystoteles przez Magów rozumieją uczniów Zaratustry.

Św. Mateusz krainę Magów nazywa ogólnym mianem Wschód. Za czasów Chrystusa Pana przez Wschód rozumiano cały obszar na wschód od rzeki Jordanu – a więc Arabię, Babilonię, Persję. Legenda, że jeden z Magów pochodził z murzyńskiej Afryki, wywodzi się zapewne z proroctwa Psalmu 71: Królowie Tarszysz i wysp przyniosą dary. Królowie Szaby i Saby złożą daninę. I oddadzą Mu pokłon wszyscy królowie… Przeto będzie żył i dadzą Mu złoto z Saby.

Przez królestwo Szaby rozumiano Abisynię (dawna nazwa Etiopii). Na podstawie tego tekstu powstała także tradycja, że Magowie byli królami. Tak ich też powszechnie przedstawia ikonografia. Prorok Izajasz nie pisze wprost o królach, którzy mają przybyć do Mesjasza, ale przytacza dary, jakie Mu mają złożyć: Zaleje cię mnogość wielbłądów, dromadery z Madianu i Efy. Wszyscy oni przybędą ze Saby, ofiarują złoto i kadzidło (Iz 60, 6).

Kadzidło i mirra były wówczas na wagę złota. Należały bowiem do najkosztowniejszych darów. Była to żywica z rzadkich drzew o silnym i miłym zapachu. Palono ją dla przyjemności w pałacach możnych.

Św. Mateusz nie podaje także liczby Magów. Malowidła w katakumbach rzymskich z wieku II i III pokazują ich dwóch, czterech lub sześciu. U Syryjczyków i Ormian występuje ich nawet dwunastu. Przeważa jednak w tradycji Kościoła stanowczo liczba trzy ze względu na opis, że złożyli trzy dary. Tę liczbę np. spotykamy we wspaniałej mozaice w bazylice św. Apolinarego w Rawennie z wieku VI. Także Orygenes podaje tę liczbę jako pierwszy wśród pisarzy chrześcijańskich. Dopiero od wieku VIII pojawiają się imiona Trzech Magów: Kacper, Melchior i Baltazar. Są one zupełnie dowolne, nie potwierdzone niczym.

Kepler usiłował wytłumaczyć gwiazdę betlejemską przez zbliżenie Jowisza i Saturna, jakie zdarzyło się w 7 roku przed narodzeniem Chrystusa (trzeba w tym miejscu przypomnieć, że liczenie lat od urodzenia Jezusa wprowadził dopiero w VI w. Dionizy Exiguus; przy obliczeniach pomylił się jednak o 7 lat – Jezus faktycznie urodził się w 7 roku przed naszą erą). Inni przypuszczają, że była to kometa Halleya, która także w owym czasie się ukazała. Jednak z całego opisu Ewangelii wynika, że była to gwiazda cudowna. Ona bowiem zawiodła Magów aż do Jerozolimy, potem do Betlejem. Stanęła też nad miejscem, w którym mieszkała Święta Rodzina. Św. Mateusz nie tłumaczy nam, czy tę gwiazdę widzieli także inni ludzie.

W Nowy Rok, 1 stycznia obchodzona jest uroczystość ku czci Najświętszej Maryi Panny – Tej, która zgodziła się poprzez swoje „fiat” na Boży plan zbawienia i przez to została Matką Syna Bożego. 

Matka Boża wśród innych świętych zajmuje szczególne miejsce. Wiąże się to z Jej szczególną misją, Jej wielkim zadaniem, które przyjęła z całą pokorą w posłuszeństwie Bożej woli.

Kościół na przestrzeni wieków wydał cztery dogmaty odnoszące się w sposób bezpośredni do Maryi: dogmat o Bożym Macierzyństwie Maryi, o Maryi zawsze Dziewicy, o Niepokalanym Poczęciu i o Wniebowzięciu NMP. Pierwszy z nich: dogmat o Bożym Macierzyństwie Maryi został ogłoszony na soborze w Efezie w 431.

W roku tym doszło do zwołania soboru przez błędne nauki,, które w tym czasie głosił Nestoriusz – antiocheński mnich wyznaczony na stolicę w Konstantynopolu. Twierdził on, że dwie natury łączyły się w Chrystusie jedynie w sposób duchowy w konsekwencji czego Maryja nie urodziła Boga tylko człowieka. Nestoriusz nadał jej tytuł „Christotokos” – Rodzicielki Chrystusa. Cesarz Teodozjusz II zwołał sobór, który ma bardzo burzliwą historię. Ostatecznie jednak uznano w Jezusie Chrystusie unię hipostatyczną czyli zjednoczenie w osobie Chrystusa dwóch natur: boskiej i ludzkiej. Tym samym Maryja nie jest tylko Rodzicielką Chrystusa, ale Rodzicielką Boga – „Theotokos”. Tę prawdę czci Kościół na całym świecie w ostatni dzień oktawy Narodzenia Pańskiego – 1 stycznia.

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi należy do świąt nakazanych, tj. w dniu tym każdy katolik ma obowiązek uczestniczenia we Mszy Świętej oraz powstrzymuje się od prac niekoniecznych. Msze Święte w naszym kościele będą odprawiane według niedzielnego porządku.

W pierwszą niedzielę po Uroczystości Narodzenia Pańskiego obchodzimy Niedzielę Świętej Rodziny. Święto te jest okazją, by pochylić się nad problemami i zagrożeniami dla współczesnej rodziny.

Święto świętej Rodziny zaczęto obchodzić w różnych krajach i diecezjach od wieku XVIII. Po raz pierwszy ustanowił je 4 listopada 1684 r. w Kanadzie, za aprobatą papieża Aleksandra VII, biskup Francois Montmorency-Laval. Na stałe do liturgii wprowadzono je za pontyfikatu papieża Leon XIII, który na prośbę kard. Bausa, arcybiskupa Florencji, 20 listopada 1890 r. wydał dekret aprobujący „kult czci zwrócony ku Rodzinie Świętej”. Zatwierdził je papież Leon XIII (+ 1903). W swoich pismach, m.in. w Neminem fugit (z 14 czerwca 1892 r.) i Cum nuper niejeden raz zachęcał on do naśladowania Najświętszej Rodziny. Wskazywał też na dobrodziejstwa, jakich można oczekiwać dzięki pobożności i związkom ze Świętą Rodziną: postęp w miłosierdziu, świętość obyczajów, atmosfera pobożności. W jednej ze swoich encyklik napisał: „Pod opieką Najświętszej Matki i św. Józefa w zupełnym ukryciu wychowywał się Jezus, Słońce sprawiedliwości, zanim swym blaskiem oświecił narody. Niewątpliwie jaśniała w tej Rodzinie wzajemna miłość, świętość obyczajów i pobożne ćwiczenia – jednym słowem wszystko, co rodzinę może uszlachetnić i ozdobić, aby dać na wzór naszym czasom”. Leon XIII był też pierwszym, który wskazał na małżeństwo jako miejsce uświęcenia (Arcanum divinae sapientiae), nadrabiając wielowiekowy brak spojrzenia na rodzinę jako na miejsce postępu duchowego i służby w Kościele. Papież Benedykt XV (+ 1922) rozszerzył święto świętej Rodziny na cały Kościół.

List Pasterski Episkopatu Polski na Niedzielę Świętej Rodziny.